روزنامه آسیا-مدرسه معلمی الف‌ب، سازمان مردم‌نهادی که معلمان مناطق کم‌برخوردار ایران را آموزش می‌دهد، سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶ را شنبه ۹ آبان با رویداد «از باغچه اطفال تا مدرسه معلمان» در فروشگاه آورده‌های فرهنگی و کتاب فرهنگان آغاز کرد.
محمود مهرمحمدی، مدیر علمی و رئیس هیأت‌مدیره الف‌ب، در این برنامه گفت زمان بازنگری جدی در «نقشه نیکوکاری آموزشی» رسیده است و جریان غالب باید از مدرسه‌سازی به توانمندسازی معلمان مهاجرت کند. هم‌زمان با حدود ۶۰ میهمان حاضر در سالن، حدود ۱۵۰ معلم از سراسر ایران برنامه را به‌صورت آنلاین دنبال کردند.
محمود مهرمحمدی، عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس و استاد مطالعات برنامه درسی، گفت: «در سالی پرتلاطم که می‌توانست هر نهادی را از هم بپاشد، الف‌ب با پشتیبانی مردم دوام آورده است. یک تغییر گفتمانی در حوزه نیکوکاری آموزشی لازم است و باید از جریان غالب مدرسه‌سازی به توانمندسازی مهاجرت کنیم. مدرسه فقط کالبد نیست. مدرسه خانه‌ای است برای یادگیری، خانه‌ای است برای رشد، خانه‌ای است برای زیست باکیفیت در جهان، خانه‌ای است برای رؤیاپردازی. آنچه مدرسه را از هر ساختمان دیگری جدا می‌کند، اتفاقی است که درون آن می‌افتد و عامل اصلی این اتفاق، معلم توانمند است.»
مهرمحمدی برای این استدلال هشداری هم داشت. او با اشاره به آمارهای غیررسمی گفت: «برخی از این آمارها از چند هزار مدرسه خیرساز خبر می‌دهند که خالی و بدون معلم و دانش‌آموز مانده‌اند. به باور او، خیّری هم که مدرسه می‌سازد وقتی رضایت بیشتری خواهد داشت که بنای او به کانونی از انوار دانایی و توانایی بدل شود.»
در بخش دیگری از این رویداد، صادق کشاورزیان، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل الف‌ب و پژوهشگر فلسفه تعلیم و تربیت، جنبه عاطفی این حرکت را از زندگی خودش روایت کرد. کشاورزیان گفت: «حرمت کودکان فقط در حاشیه شهر نمی‌شکند، این اتفاق در خانه، مترو و مدرسه هم می‌افتد. او الف‌ب را نهادی عام‌المنفعه خواند که در برابر تجاری‌سازی و کالایی‌سازی مقاومت کرده تا وقف کودکان محروم باقی بماند: «بشارت ما برای کودکان سرزمینمان این بوده که این‌جا هرچه تولید شده وقف آنان است.»
سخنرانی سیدمحمد بهشتی، معمار و پژوهشگر فرهنگ، ثقل نظری برنامه بود. او از یادگار کلاس اول، یعنی الفبا، شروع کرد و به بیتی رسید که بر پیشانی کتاب‌ها نشسته است: «توانا بود هر که دانا بود.» به گفته بهشتی، از زمان فردوسی تا تأسیس نظام آموزشی جدید، دانایی مترادف باسوادی نبود و از آن پس دانایی ختم شد به سواد، در حالی که سواد سطح نازلی از آموزش و دانایی است. بهشتی فرهنگ را «دانایی حاصل از تعامل تاریخی انسان با محیط» تعریف کرد و گفت این دانایی نخست در بینش و منش بروز می‌کند و سپس به دانش و روش می‌رسد.
بهشتی در بخش دیگری از سخنانش، سواد بی‌پیوند را به دسته‌گلی زیبا تشبیه کرد که چند روز مهمان ماست و پژمرده می‌شود. «سواد مستأصل» از نگاه او سوادی است که از اصل جدا شده و ریشه ندارد. همین سواد است که آب را در معرض آفتاب ایران نگه می‌دارد، در حالی که ایرانیان از آغاز یک‌جانشینی تا هفتاد سال پیش همیشه آب را در سایه نگه داشته بودند. او در بخشی از سخنانش عنوان کرد: «ما دوباره باید اهل سرزمینمان بشویم و شاید مهم‌ترین مأموریت شما این است که این اهلیت را دوباره احیا کنید.»/آسیانیوز
دیدگاه خود را بنویسید