از مزرعه تا قفسه فروشگاه، داستان اقتصاد واقعی روایت میشود. داستانی که در آن پرسش اصلی این نیست که چه میزان تولید کردهایم، بلکه این است که چه میزان «ارزش» خلق کردهایم. سالهاست اقتصاد ایران، بهویژه در حوزه منابع طبیعی و کشاورزی، با پدیده خامفروشی مواجه بوده است، پدیدهای که در ظاهر ساده و کمهزینه به نظر میرسد، اما در واقع به معنای واگذاری بخش عمدهای از سود و فرصتهای اشتغال به حلقههای بعدی زنجیره است.
در انقلاب فرانسه، پول دیگر تنها وسیله خرید نبود؛ تبدیل شد به نمادی از آشفتگی اقتصادی، بیاعتمادی مردم و فشارهای اجتماعی که زندگی روزمره را مختل کرد. تجربه آسینیـا نشان داد حتی ابزارهایی با پشتوانه واقعی، بدون مدیریت درست میتوانند به بحرانی گسترده و طولانیمدت تبدیل شوند.
وقتی پول ملی دیگر ارزشی برای خرید یک تکه نان یا بطری آب نداشت، زندگی میلیونها ونزوئلایی به کابوسی تبدیل شد که هر روز تکرار میشد. هر صبح مردم با امیدی کمرنگ به بازار میرفتند و عصر همان روز میدیدند پولشان مثل برف در آفتاب ذوب شده است. تجربه بولیوار ونزوئلا یکی از سختترین و طولانیترین بحرانهای تورمی در تاریخ معاصر بود که ریشه در سیاست، اقتصاد و ساختار اجتماعی داشت و زندگی روزمره را به چالش کشید.
۲۹ بهمن، در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، روز اقتصاد مقاومتی و کارآفرینی نامگذاری شده است. با این حال اهمیت واقعی آن فراتر از همایشها و سخنرانیهاست. این روز یادآور آن است که استقلال سیاسی بدون استقلال اقتصادی پایدار نمیماند و استقلال اقتصادی نیز بدون کارآفرینی پویا تحقق نمییابد. در منظومه فکری رهبر انقلاب، اقتصاد مقاومتی نه واکنشی مقطعی به تحریمها، بلکه بازطراحی ساختار اقتصادی کشور بر پایه تولید، دانش و مشارکت مردمی است. کارآفرین قلب این بازطراحی است؛ کسی که ایده را به محصول، دانش را به ثروت و نیاز داخلی را به فرصت صادراتی تبدیل میکند.
