یادداشت

جامعه ایران امروز در نقطه‌ای قرار گرفته که می‌توان آن را وضعیت «نشستگی اجتماعی» خواند؛ مجموعه‌ای از امیدهای تعلیق‌شده و درخواست‌های به‌ظاهر کوچک که در بستر فشارهای اقتصادی و روانی به گفتمان غالب تبدیل شده‌اند. این‌ها واکنش‌های ساختاری به روندی طولانی از ناکامی در پاسخگویی به نیازهای عمومی است. این حرکت‌ها نه تنها ناشی از اقتصاد، گرانی، تورم، کاهش ارزش پول ملی و دشواری معیشت است، بلکه به‌طور فزاینده‌ای با مطالبات عمیق‌تر انسانی و اجتماعی هم‌پوشانی دارد؛ خواست بیشتر، بیان خود و احساس انصاف در توازن میان مسئولان و شهروندان. این واقعیت را می‌شود در اقشار مختلف اجتماع مشاهده کرد: از دانش‌آموزان و دانشجویان تا کارمندان و بازاریان.

روزنامه آسیا- در هفته‌های اخیر، آسمان خاورمیانه بار دیگر از ابرهای تیره تنش‌های نظامی سنگین شده است. نمایش توان موشکی ایران از یک سو، و افزایش حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس از سوی دیگر، صحنه‌ای را رقم زده که زمزمه‌های

در قلب اروپا، کشوری بسیار کوچک و محصور در خشکی وجود دارد که بسیاری حتی نام آن را نشنیده‌اند. وسعت این کشور تنها حدود ۱۶۰ کیلومتر مربع است و جمعیت آن کمتر از ۴۰ هزار نفر است. با وجود اندازه محدود، زندگی روزمره و ساختار اجتماعی آن بسیار منظم و آرام است.

انرژی پاک تحت عنوان یک ایده، ریشه در دغدغه‌های قرن بیستم دارد. زمانی که رشد صنعتی، مصرف بی‌رویه سوخت‌های فسیلی و آلودگی گسترده آب و هوا، زنگ خطر را برای آینده بشر به صدا درآورد.