دکتر مهدی کریمی تفرشی
روزنامه آسیا-رسانه‌ها با روایت مسئولانه و امیدبخش، توانایی نجات جان انسان‌ها و ترمیم روان جمعی را دارند. رسانه‌ها در دنیای پرشتاب و پیچیده امروز، ابزار اصلی شکل‌گیری افکار عمومی، روحیات جمعی و افق‌های فکری جامعه محسوب می‌شوند. هر کلمه‌ای که به نگارش درمی‌آید، هر تصویری که به نمایش گذاشته می‌شود و هر روایتی که برای بازتاب یک بحران انتخاب می‌گردد، نیرویی عظیم برای جهت‌دهی به روان مخاطبان دارد. در مواجهه با چالش‌های پیچیده سلامت روان و رفتارهای خودآسیب‌رسان، نقش رسانه از یک ناظر بی‌طرف به یک کنشگر فعال، نجات‌بخش و حیاتی تغییر می‌یابد.
آگاهی‌بخشی هوشمندانه می‌تواند همچون سپری محکم در برابر ناامیدی عمل کند و مسیرهای نوینی برای بازسازی حیات و نشاط اجتماعی بگشاید. رسانه‌ها ظرفیت این را دارند که فراتر از انعکاس اخبار، به عنوان شریان‌های اصلی امیدافزایی در بدنه جامعه عمل کنند. درک قدرت رسانه در حوزه سلامت روان نیازمند شناخت دقیق سازوکارهای روانی اثرگذاری پیام بر لایه‌های مختلف جامعه است. هنگامی که یک جامعه با فشارهای گوناگون مواجه می‌شود، رسانه‌ها توانایی تبدیل شدن به پناهگاهی امن برای بازیافتن اتکای روانی و یافتن راهکارهای منطقی را دارند.
پوشش اخبار و مقالات با رویکرد حل مسئله، معرفی الگوهای موفق عبور از بحران و برجسته‌سازی روایت‌های امیدبخش، حس پیوند اجتماعی را تقویت می‌کند. این رویکرد روانی به افراد یادآوری می‌کند که در مواجهه با چالش‌های زندگی تنها نیستند و همواره شبکه‌های حمایتی و راهکارهای تخصصی برای حل مشکلات وجود دارد. آگاهی اجتماعی زمانی به اوج می‌رسد که رسانه بتواند حس همبستگی و پشتیبانی عمومی را در تمام ابعاد زندگی جاری سازد. یکی از محوری‌ترین مسئولیت‌های رسانه‌ای، رعایت استانداردهای حرفه‌ای در بازنمایی اخبار مربوط به بحران‌های روحی است.
تجربه جوامع مختلف نشان داده است که انعکاس آگاهانه و استاندارد موضوعات حساس، میزان تاب‌آوری جامعه را به شدت افزایش می‌دهد. نحوه قالب‌بندی اخبار باید به گونه‌ای باشد که بر راهکارهای حمایتی، مراکز مشاوره و خطوط امدادرسانی تمرکز کند. بازتاب دادن پیام‌های امید، آموزش مهارت‌های زیستی و گفت‌وگو درباره راهکارهای مدیریت استرس، فضای عمومی را به سمت آگاهی و پیشگیری سوق می‌دهد. رسانه‌ها می‌توانند با پرهیز از هیجان‌زدگی در نقل اخبار، بستری آرام برای تحلیل‌های کارشناسی و ارائه راهکارهای عملی فراهم سازند.
بازسازی امید در روان جمعی، فرایندی مستمر و نیازمند برنامه‌ریزی راهبردی و طولانی‌مدت است. رسانه‌ها می‌توانند با بازتاب دادن تلاش‌ها، موفقیت‌ها و چشم‌اندازهای روشن، بذر امید و حرکت را در دل‌ها بکارند. روایت داستان‌های واقعی از افرادی که توانسته‌اند با دریافت کمک‌های تخصصی و حمایت‌های خانوادگی از سخت‌ترین بحران‌های زندگی عبور کنند، الهام‌بخش و نجات‌دهنده است. این روایت‌های پر از نور، به مخاطب نشان می‌دهند که همیشه راهی برای رهایی از تاریکی و رسیدن به روشنایی وجود دارد. بازآفرینی امید در رسانه، حس قدرتمندی به جامعه می‌بخشد و انگیزه تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر را تقویت می‌نماید.
بازتولید مفاهیم مثبت نظیر همدلی، مهربانی و مسئولیت اجتماعی در قالب‌های هنری و رسانه‌ای، فضای روانی جامعه را به سمت تلطیف و آرامش سوق می‌دهد. داستان‌ها، مستندها و گفت‌وگوهای رسانه‌ای می‌توانند ارزش‌های انسانی را برجسته ساخته و روحیه یاری‌رسانی را در میان مردم زنده کنند. وقتی مردم در رسانه‌ها رفتارهای حمایتی و انسان‌دوستانه را تحت عنوان الگوهای برتر مشاهده می‌کنند، تمایل بیشتری برای کمک به هم‌نوعان خود پیدا می‌کنند و این دور باطل تنهایی و انزوا شکست خواهد خورد.
مسئولیت رسانه‌ها در صیانت از حیات و سلامت انسان‌ها، نیازمند هوشمندی، همدلی و پایبندی کامل به اصول اخلاق حرفه‌ای است. رسانه‌ای که هدف اصلی خود را ارتقای کیفیت زندگی و حفظ سلامت روانی مخاطبان قرار می‌دهد، به سرمایه‌ای گران‌بها و ماندگار برای کشور تبدیل می‌شود. با اتخاذ رویکردهای امیدبخش، علمی و راهکارمحور، رسانه‌ها می‌توانند نوری روشنگر در مسیر حرکت جامعه باشند و زمینه‌ساز فرداهایی روشن‌تر، شاداب‌تر و پر از امید برای همه انسان‌ها شوند. این مسیر روشن، با اراده جمعی و تلاش هوشمندانه تمامی فعالان حوزه ارتباطات هموارتر خواهد شد./آسیاتیوز
دیدگاه خود را بنویسید