روزنامه آسیا-دکتر محمد رسولی از جمله شاهنامه‌پژوهان شناخته‌شده‌ای است که با نگاه و نگرشی نو به شاهنامه، طرحی نو درباره این کتاب جاودانه درانداخته است و اینک پس از سال‌ها تلاش ایشان و رویکرد علمی، دانشگاهی که به شاهنامه داشته، دیدگاه‌ها و نظریات به شاهنامه تغییر کرده و افراد علاقمند به این کتاب و پژوهشگران شاهنامه، در تلاش هستند که ابیات این کتاب را به‌طور جدی‌تر مورد کاوش و بررسی قرار دهند.
از جمله مطالبی که اخیرا توسط دکتر محمد رسولی در نشست‌های شاهنامه پژوهی مؤسسه فرهنگی بزرگمهر حکیم مطرح شد «نخستین منشور حقوق بشر در حدود چهارهزار و پانصد سال پیش!» و نیز نخستین پناهندگی سیاسی در حدود چهار هزار سال پیش بود. بر اساس نظریه ایشان نخستین منشورحقوق بشر در زمان منوچهر پیشدادی صادر شد. آن زمانی‌ست که منوچهر بر سپاهیان سلم و تور پیروز شد و دشمنان به‌طور کامل شکست خورده و مغلوب شدند. منوچهر، شاه ایران، در اوج قدرت، سخن از لزوم برابری مردم و رعایت حقوق همگان، حتی در مورد افراد غیر ایرانی گفت.
پس از این‌که تجاوز سپاهیان سلم و تور در هم شکست، بازماندگان شکست‌خوردگان نگران بودند که ایرانیان شاید آن‌ها را شکنجه و اعدام کنند، اما منوچهر ـ در واقع ملت و مردم ایران ـ فرمان می‌دهد که چون دشمنان تسلیم شده‌اند، خون هیچ کس نباید به «کین یا کام» ریخته شود:
چو پیروزگر دادمان دستگاه/ گنه‌کار، پیدا شد از بی‌گناه
کنون روز دادست و بیداد، شد/ سران را سر از کشتن آزاد شد
همه مهر جویید و افزون کنید/ ز تن آلت جنگ، بیرون کنید...
منوچهر با این سخنان که کامل و مفصل آن در شاهنامه حضرت حکیم ابوالقاسم فردوسی آمده است، منشور حقوق بشر را که شامل اصول دادگری، انسان دوستی و خداترسی و اصول انسانی مورد قبول ملت ایران است، بیان کرده است. این منشور حقوق بشر منوچهر، سرمشق و الگوی کار فرزند خلف او «کوروش بزرگ هخامنشی» در دو هزار سال بعد قرار گرفت و در زمان کوروش بزرگ هم، وقتی ملت ایران در اوج قدرت جهانی بود، باز رسالت تاریخی خود را در صدور منشور حقوق بشر و گسترش عدل و داد در جهان، پی گرفت.
دکتر رسولی هم‌چنین راجع به نخستین پناهندگی سیاسی در جهان، به داستان سیاوش اشاره کرد و گفت: «پناهندگی سیاوش به افراسیاب که دشمن بود، نخستین پناهندگی سیاسی ثبت‌شده در جهان است.» رسولی افزود؛ «این نیز گفتنی‌ست که تاریخ نشان داده هر گاه ایرانی به بیگانه پناهنده شده، سرنوشت خوبی نداشته است. سیاوش نیز سرانجام به دست دشمنی که به او پناه برده بود بی‌رحمانه کشته شد. چنانکه بعدها خسرو پرویز (شاه ساسانی) هم که مدتی به بیگانه پناه برد و به کمک ارتش بیگانه به قدرت برگشت، عاقبت خوبی نداشت و از سلطنت عزل و به دست بزرگان ایران از بین رفت.»/آسیانیوز
دیدگاه خود را بنویسید