دکتر مهدی ماحوزی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد به کاروان رفتگان پیوست. درگذشت او را به فرزند برومند و خلف صالحش دکتر امیرحسین ماحوزی و دیگر بازماندگان و عزیزان این استاد تسلیت می گویم.

این استاد ۹۱ سال داشت و بیش از شصت و چند سال به طور تمام وقت به آموزش و پژوهش در زمینه ادبیات عمر گذرانده بود.
من با او دوستی و آشنایی دیرینه داشتم. آخرین بار او را دو سال پیش در انجمن آثار و مفاخر در مراسم بزرگداشت دکتر علی رواقی که هر دو سخنران بودیم، دیدم. تا چند سال پیش همه ساله در ماه رمضان یک شب، مجلس افطاری در خانه خود برگزار می کرد که همه استادان ادبیات از جمله دکتر مهدی محقق، دکتر علینقی منزوی و دکتر مظاهر مصفا هم شرکت می کردند. من هم بیشتر برای استفاده از مفاوضات استادان پیشکسوت و احیانا مناظرات شان با هم در این افطاری شرکت می کردم.
دکتر ماحوزی اصالت بحرینی داشت، یعنی اجداد او هم مثل اجداد حسین الهی قمشه ای از شیعیان بحرین بودند که بعد به داخل ایران مهاجرت کرده بودند. خود او زاده دشتستان ( متولد ۱۳۱۴)، پسر یک روحانی متعین و خواهرزاده علی دشتی معروف بود.
علی دشتی در اواخر قاجاریان در لباس طلبگی از عراق به تهران آمد و از طریق حرفه روزنامه نگاری وارد سیاست شد. بعد، سردار سپه او را به زندان انداخت و او کتاب ایام محبس را در آن اوان نوشت. بعدتر، با رضاشاه همکاری کرد و نماینده مجلس شد. سرانجام، در شهریور ۱۳۲۰ در مجلس گفت: باید مواظب بود که شاه مستعفی جواهرات سلطنتی را با خود از ایران نبرد.
دشتی در دوران محمدرضا شاه سناتور شد. تحقیقات زیادی راجع به شاعران بزرگ مثل حافظ، سعدی، خیام و دیگران کرده بود. آخرین کار خطرناک او، نوشتن کتاب ۲۳ سال بود که پس از انقلاب مایه زحمت فوق‌العاده او و همکارش دکتر علینقی منزوی شد و از این جهت هر دو به زندان افتادند.
دکتر ماحوزی در کارهای ادبی با دشتی همکاری داشت و خودش نیز مستقلاً آثاری در زبان و ادبیات منتشر کرد. اما آموزشگری او بیش از پژوهشگری اش تاثیر گذار بود.
در این عکس دسته جمعی که به اهتمام دکتر ماحوزی در دانشگاه آزاد رودهن برای پاسداشت مهندس همایون خرم برگزار شد، من مابین دکتر علینقی منزوی نفر پنجم از راست و دکتر مهدی ماحوزی نفر هفتم نشسته ام. خاطرات و عکس های متعدد دیگری هم با او دارم که یکی از آنها را در رابطه با استاد عرفان دانشکده الهیات شیخ محمدعلی حکیم شیرازی پیش از این جایی نقل کرده ام. روحش شاد.

یک عکس تاریخی، از راست، ردیف اول: همایون خرم، محمدباقر صدرا، علیرضا شجاع پور، دکتر داریوش صبور، دکتر علینقی منزوی، سید حسن امین، دکتر مهدی ماحوزی، ردیف دوم: رضا سجادی، احمد سمیعی، عظیم زرین کوب، مهندس مسعود فیاضی، سیدحسین شریفی، عباس عضدی