بایگانی نوشته‌ها

جامعه ایران امروز در نقطه‌ای قرار گرفته که می‌توان آن را وضعیت «نشستگی اجتماعی» خواند؛ مجموعه‌ای از امیدهای تعلیق‌شده و درخواست‌های به‌ظاهر کوچک که در بستر فشارهای اقتصادی و روانی به گفتمان غالب تبدیل شده‌اند. این‌ها واکنش‌های ساختاری به روندی طولانی از ناکامی در پاسخگویی به نیازهای عمومی است. این حرکت‌ها نه تنها ناشی از اقتصاد، گرانی، تورم، کاهش ارزش پول ملی و دشواری معیشت است، بلکه به‌طور فزاینده‌ای با مطالبات عمیق‌تر انسانی و اجتماعی هم‌پوشانی دارد؛ خواست بیشتر، بیان خود و احساس انصاف در توازن میان مسئولان و شهروندان. این واقعیت را می‌شود در اقشار مختلف اجتماع مشاهده کرد: از دانش‌آموزان و دانشجویان تا کارمندان و بازاریان.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد که نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، با توقف خرید نفت از روسیه موافقت کرده است.

یک نماینده پیشین مجلس با بیان این‌که امریکا به سمتی می‌رود که کشورها را مجبور به خرید نفت خاصی می‌کند، گفت: «امریکا به دنبال این است که حلقه محاصره نفتی ایران را تنگ‌تر کند تا امکان فروش را به حداقل و صفر برساند.»

هرچند شهر هوشمند، کلیدواژه‌ای است که بارها از سوی مدیران و متولیان گفته و شنیده شده است، با این‌همه به‌نظر می‌رسد این هدف‌گذاری تاکنون به شکلی واقع‌گرایانه محقق نشده است. در همین‌باره، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با تأکید بر لزوم طراحی معماری منسجم برای شهر هوشمند، گفت: «تحقق شهر هوشمند نیازمند سندی روشن، شفاف و تفسیرناپذیر است.»