بحران های انسان ساز

هلال احمر و بازسازی انسجام اجتماعی در بحران‌ها

/%D9%87%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%B1-%D9%88-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AC%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7

در نگاه جامعه‌شناسان کارکردگرا، به‌ویژه تالکوت پارسونز، جامعه همچون یک نظام زنده و پیچیده در نظر گرفته می‌شود که بقای آن در گرو هماهنگی، تعادل و عملکرد درست اجزای گوناگون آن است. در این رویکرد، هر نهاد اجتماعی نقشی مشخص در حفظ نظم، ثبات و استمرار حیات جمعی ایفا می‌کند. خانواده، آموزش، دین، اقتصاد، سیاست و نهادهای امدادی، هر یک به سهم خود بخشی از سازوکار بقا و بازتولید جامعه را تشکیل می‌دهند. از این منظر، جامعه تنها مجموعه‌ای از افراد نیست، بلکه شبکه‌ای از روابط، ارزش‌ها، هنجارها و نقش‌های به‌هم‌پیوسته است که در شرایط عادی، حیات اجتماعی را سامان می‌دهد و در شرایط بحرانی، در معرض تهدید و اختلال قرار می‌گیرد.