تاوان فراموشی آب
یادداشت هفته| دکتر مهدی کریمی تفرشی: فرونشست زمین و تهدید کشاورزی؛ تاوان فراموشی آب
/%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%88-%D8%AA%D9%87%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%A2%D8%A8ایرانیان روزگاری آب را با صبوری از دل زمین بیرون میآوردند. مقنی در تاریکی پیش میرفت و با شناخت لایههای خاک، راهی میگشود تا آب به نیروی جاذبه روان شود. آن دالان باریک حاصل دانش و رنجی بود که به اندازه توان طبیعت مجال برداشت میداد. قناتها با تدبیر حفر و نگهداری میشدند و جریان آب با سطح آبخوان پیوند داشت. امروز در بسیاری از دشتهای ایران، صدای پمپ جای آن سکوت سنجیده را گرفته است. ما توانستهایم آب را از اعماق بیشتری بالا بکشیم، اما در برابر این توانایی، پرسشی دشوار را کنار گذاشتهایم. خاک تا کجا تاب خالیشدن دارد؟