روزنامه آسیا-معاون وزیر ارتباطات با تأکید بر اینکه تصمیم کسبوکارها در شرایط جنگی نباید صرفا در دوگانه «ماندن یا رفتن» خلاصه شود، گفت: «ماندن در مسئولیت، به معنای حفظ انسان، اعتماد و قابلیت خلق ارزش است و برای تحقق آن باید امکان تصمیمگیری، انتخاب و تداوم فعالیت را برای کسبوکارها فراهم کرد.»
به گزارش آسیا، احسان چیتساز، معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، در پنل «ماندن یا رفتن؛ تصمیمهایی که جنگ برای کسبوکارها رقم زد» که در استیج نمایشگاه اینوتکس ۲۰۲۶ برگزار شد، با اشاره به آثار جنگ بر کسبوکارها، اظهار کرد: «جنگ همیشه نخستین ضربه خود را به خانه و کارخانه وارد نمیکند، بلکه گاهی پیش از آن، سیستم عصبی سازمان، اعتماد کارکنان، جریان اطلاعات و توان تصمیمگیری مدیران را تحت تأثیر قرار میدهد.»
وی افزود: «در چنین شرایطی، دو گزینه ظاهرا پیش روی کسبوکارها قرار دارد؛ ماندن یا رفتن، اما پرسش حرفهایتر این است که در شرایط بحران چه چیزی باید از خطر دور شود و چه چیزی باید حفظ شود تا امکان تصمیمگیری برای آینده باقی بماند.» احسان چیتساز با تأکید بر ضرورت پرهیز از قضاوت درباره انتخاب افراد و کسبوکارها در شرایط بحرانی، گفت: «برخی افراد برای حفظ جان و خانواده خود از محیط خطر دور شدند، برخی به دلیل احساس مسئولیت ماندند و برخی نیز اساسا امکان رفتن نداشتند و هیچیک از این انتخابها نباید بهسادگی مورد قضاوت قرار گیرد.»
به گفته وی، تعلیق یک سرمایهگذاری بزرگ، انتقال موقت بخشی از عملیات، ورود آزمایشی به یک بازار جدید یا نگهداری نسخه پشتیبان از دادهها، به معنای انفعال نیست، بلکه خریدن فرصت برای اتخاذ تصمیم بهتر است. معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه فاوا با اشاره به تجربه کسبوکارها در دوره بحران، اظهار کرد: «کسبوکارها الزاما میان رفتن و ماندن یکی را انتخاب نکردند، بلکه اجزای مختلف سازمان خود را دوباره چیدند. قهرمانبازی مدل کسبوکار نیست و تابآوری محصول شبکه است.»
چیتساز با اشاره به پژوهش بانک جهانی درباره بنگاهها در ۸۹ کشور، افزود: «جنگ معمولا موجب کاهش فروش و تولید بنگاهها میشود و بنگاههای باقیمانده برای کنترل هزینهها، از خرید مواد اولیه و هزینه نیروی انسانی میکاهند و در برخی موارد حتی نیروی ماهر خود را از دست میدهند.» وی در ادامه، چهار تعهد را برای ایجاد شرایط مناسبتر برای تداوم فعالیت کسبوکارها در شرایط بحرانی ضروری دانست.
وی نخستین تعهد را «جان پیش از جریان» عنوان کرد و گفت: «هیچ برنامه تداوم کسبوکاری که کارکنان را برای حضور در محل کار به خطر بیندازد، واقعا برنامه تداوم نیست.» وی مرحلهایکردن تصمیمها را دومین تعهد دانست و توضیح داد: «در ۷۲ ساعت نخست باید جان، نقدینگی، داده و ارتباط حفظ شود. در ۳۰ روز، عملیات و مسیرهای جایگزین تثبیت شود و در ۹۰ روز، بازار، تیم، فناوری و جغرافیای فعالیت بازطراحی شود.»
وی سومین تعهد را پایاندادن به «توهم تابآوری انفرادی» عنوان کرد و گفت: «هیچ بنگاهی بهتنهایی نمیتواند برق، اینترنت، پرداخت، حملونقل و امنیت زنجیره تأمین خود را تضمین کند.» چیتساز چهارمین تعهد را پذیرش این واقعیت دانست که ماندن یک قرارداد دوسویه است و گفت: «نمیتوان از کارآفرین خواست بماند، اما همه هزینههای نااطمینانی، قطعی و تغییرات ناگهانی را از او انتظار داشت.»
وی تأکید کرد: «اگر سیاستگذار ماندن کسبوکار را میخواهد، باید ریسک ماندن را کاهش دهد و برای این منظور به صلح و تنشزدایی، اینترنت و انرژی قابل اتکا، پرداخت پایدار، اطلاعات معتبر، مقررات قابل پیشبینی، اعتبار اضطراری و سازوکار منصفانه جبران خسارت نیاز است.»/آسیانیوز
دیدگاه خود را بنویسید