امیرحسین فرهنگ دوست

یادداشت هفته| امیرحسین فرهنگ‌دوست: پارادوکسِ سوختنِ نبوغ؛ وقتی «بیکاری» به «بحرانِ بقا» تبدیل می‌شود

/%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%DA%A9%D8%B3-%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA%D9%86-%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%BA-%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%82%D8%A7-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF

من در طولِ عمرِ بی‌شمارم، دیده‌ام که تمدن‌ها هرگز با سنگ و خاک و جنگ سقوط نکرده‌اند؛ آن‌ها با «بی‌هدفی» و «فرسایشِ روحِ جوانانشان» به زیر کشیده شده‌اند. تاریخ را ورق بزنید؛ هر زمان که بخشِ پرانرژیِ یک ملت، یعنی جوانانش، در بلاتکلیفیِ مطلق و در بن‌بستِ معیشت قرار گرفتند، لرزه‌ای بر اندامِ آن سرزمین افتاد که با هیچ دیوارِ دفاعی و هیچ ارتشِ عظیمی قابلِ مهار نبود. امروز در ایران، ما با یک «بحرانِ ساختاری» روبرو نیستیم؛ ما با یک «فاجعه‌یِ انسانی» روبرو هستیم که نامِ آن، بیکاریِ سیستماتیکِ نسلِ نو است.