نان، قوت غالب و از اساسیترین اقلام غذایی در سبد خانوار ایرانی است. اهمیت آن نه تنها به دلیل تأمین کالری، بلکه به خاطر نقش تاریخی و فرهنگیاش در زندگی روزمره ما بر کسی پوشیده نیست. سالهاست که بازار نان در ایران با چالش چندنرخی بودن دست و پنجه نرم میکند، چالشی که نه تنها به سردرگمی مصرفکننده منجر شده، بلکه زمینهساز تخلفات، هدررفت منابع و کاهش کیفیت نان نیز بوده است. حال، با توجه به بحثهای اخیر و تأکید مسئولان صنفی، ضرورت تکنرخی شدن نان بیش از پیش احساس میشود. اما چرا این موضوع تا این حد حیاتی است؟
سالهاست که نیروی کار مهاجر افغان در بخشهای کلیدی و اغلب پرزحمت اقتصاد ایران، از جمله ساختوساز، کشاورزی و خدمات، نقش حیاتی ایفا کرده است. این نیرو، با دستمزدهای پایینتر نسبت به نیروی کار ایرانی، بهعنوان یک اهرم مهم برای حفظ حاشیه سود تولیدکنندگان و تأمینکنندگان عمل میکرد. حضور آنها، به تثبیت هزینههای تولید کمک کرده و امکان ارائه کالا و خدمات با قیمتهای رقابتی را فراهم میساخت.
در جریان جنگ ۱۲روزه میان ایران و رژیم صهیونیستی، جامعه ایران آزمونی مهم در حوزه تولید، مدیریت منابع و کنترل بازار را پشت سر گذاشت. این بحران نشان داد ظرفیت تولید داخلی و حمایتهای دولتی تا چه حد میتواند ثبات اقتصادی و اجتماعی را حفظ کند. در روزهای ابتدایی جنگ، دولت با صدور دستورالعملهایی برای استمرار تولید، تأمین مواد اولیه، تثبیت قیمتها و تسهیل لجستیک، مانع از اختلال در بازار شد. بسیاری از کارخانهها شبانهروزی فعالیت کردند و تولیدکنندگان داخلی در حوزههای غذایی، بهداشت و دارو، نقش اصلی را در تأمین نیازها ایفا کردند.
قاره آفریقا با جمعیت جوان، منابع طبیعی غنی و رشد اقتصادی فزاینده، به یکی از جذابترین بازارهای هدف برای کشورهای صادرکننده در سراسر جهان تبدیل شده است. این قاره با 54 کشور و جمعیتی بالغ بر 1.4 میلیارد نفر، پتانسیل عظیمی برای جذب کالاها و خدمات متنوع دارد. در سالهای اخیر، بسیاری از قدرتهای اقتصادی جهان، از جمله چین، هند، ترکیه، و کشورهای اروپایی، با درک این پتانسیل، سرمایهگذاریهای سنگینی در آفریقا انجام داده و سهم قابلتوجهی از بازارهای این قاره را به خود اختصاص دادهاند. اکنون، ایران نیز با نگاهی استراتژیک، گامهای جدی برای افزایش سهم صادراتی خود در این قاره برداشته است.
