روابط عمومی قلب تپنده هر سازمان و محور اصلی شناساندن یک برند به جامعه محسوب میشود. امروزه در عصر ارتباطات نمیتوان اهمیت روابط عمومی را نادیده گرفت و تمامی سازمانهای بزرگ و موفق دنیا به دنبال تیمهای روابط عمومی قوی و مدرن هستند. یک روابط عمومی قدرتمند باید یک جامعهشناس موفق و حتی یک روانشناس موفق باشد، چرا که با شناخت دقیق جامعه هدف و دنیای بیرون و روحیات افراد جامعه بهترین استراتژی را در جهت تأثیرگذاری و برندینگ در پیش میگیرد و مستحکمترین ارتباطات را با دنیای بیرون شکل میدهد.
همانطور که در بخش نخست مقاله عنوان شد، ایران به دلیل موقعیت ژئوپلیتیکی منحصربهفرد خود جایگاهی بیبدیل در شبکه ترانزیتی جهان دارد و بهعنوان نقطه تلاقی دو ابتکار مهم حملونقل یعنی کریدور بینالمللی شمال ـ جنوب (INSTC) و کریدور اروپا ـ قفقاز ـآسیا (TRACECA) ایفای نقش کند. در شماره پیشین به بررسی کریدور بینالمللی شمال ـ جنوب پرداختیم و در این شماره از اهمیت کریدور اروپا ـ قفقاز ـ آسیا خواهیم گفت.
در دنیای پرشتاب امروز، مسیرهای ترانزیتی تنها خطوط ساده حملونقل کالا نیستند، بلکه شریانهای حیاتی اقتصاد جهانی و ابزارهای قدرت ژئوپلیتیک به شمار میآیند. رقابت کشورها بر سر طراحی و کنترل کریدورهای بینالمللی، نشاندهندهی جایگاه راهبردی این مسیرها در شکلدهی به آینده تجارت و سیاست است. کریدورها با کوتاهکردن زمان و هزینه حملونقل، بهبود دسترسی به بازارها و ایجاد فرصتهای سرمایهگذاری، نقشی اساسی در زنجیره تأمین جهانی ایفا میکنند و هر کشوری که در این شاهراهها قرار گیرد، عملاً بخشی از «معماری اقتصادی جهان» را در اختیار خواهد داشت.
از نگاه بسیاری از دانشوران، مباحثی مانند روانشناسی و چیستی روح آدمی، همواره با پرسشگری و حتی سویههای راز آمیزی از حیرت و ابهام، روبهرو بوده است. تاریخ علوم انسانی، بهویژه در حوزه فلسفه، عرفان و دین گواهی میدهد که جوامع بشری برای شناخت هزارتوی ذهن و روح، به کاوشها و کوششهای گرانسگی در عرصه معرفت نفس و رویکردهای روانشناسانه، چنگ انداخته است. جستارهای علمی قرن اخیر از یک سو و باورها و گزارههای دینی و عرفانی پیشینیان از سوی دیگر، در لایههای معرفتی روح و روان انسانی، در حکمت نظری و عملی سابقه و اهمیت زیادی دارد و حتی خاستگاه شناخت روان آدمی را در حکمت خسروانی در عصر ایران باستان و تداوم آن را در اندیشههای محمد زکریای رازی، بوعلی سینا، شیخ اشراق و ابوریحان بیرونی، نشان میدهد.
